نویسنده :
باران - ساعت ٦:٥۸ ب.ظ روز پنجشنبه ٢٢ امرداد ۱۳۸۸
درست یک ماه است در آنجایی ایستاده ام که سال ها بود می خواستم. یک ماه است جا خشک کرده ام و نمی دانم چیزی که می خواستم جایگاه بود یا جایگاهی برای رسیدن به فردا؟! همین طور نشسته ام و از تلاش کردن دست کشیده ام. نشسته ام و لحظه هایم را می شمارم تا فردا. نمی دانم. شاید هنوز معنی تلاش کردن را نیاموخته ام. همیشه چیزی را خواسته ام و دانسته ام برای رسیدن به آن باید تلاش کرد. ولی وقتی تلاش نکردم وقتی به آرزویم نرسیدم. غمگین نشدم. نمی دانم چرا؟
و این گونه بود که از شکست هایم هیچ درسی نگرفتم.
نمی دانم چرا زمین افتادن همیشه مرا خندانده است. نمی دانم چرا هر بار که برخاسته ام به زمین فکر نکرده ام.
روزی معنی تلاش را خوب می دانستم. خوب می دانستم چیزی که می خواهی چیزی است که به دستش خواهی آورد.
ولی حال نمی دانم.... نمی دانم چرا این قدر راحت می توانم از تلاش کردن دست بکشم و بی هیچ تقلایی از کنار آرزوهایم بگذرم.
دنبال یه شعری می گشتم اینجا بنویسم، هر چی فکر کردم چیزی به ذهنم نیومد،در نتیجه یه تفعلی به جناب حافظ زدم که می نویسمش.
مـقام امن و می بیغش و رفیق شفیق
گرت مدام میسر شود زهی توفیق
جهان و کار جهان جمله هیچ بر هیچ است
هزار بار مـن این نکته کردهام تـحـقیق
دریغ و درد که تا این زمان ندانـسـتـم
کـه کیمیای سـعادت رفیق بود رفیق
بـه مؤمنی رو و فرصت شمر غنیمت وقت
کـه در کمینگـه عمرند قاطـعان طریق
بیا کـه توبـه ز لعل نـگار و خـنده جام
حکایتیسـت که عقلش نمیکند تصدیق
اگر چه موی میانت به چون مـنی نرسد
خوش است خاطرم از فکر این خیال دقیق
حـلاوتی کـه تو را در چه زنخدان است
بـکند آن نرسد صد هزار فکر عمیق
اگر به رنگ عقیقی شد اشک من چه عجب
کـه مهر خاتم لعل تو هست همچو عقیق
بـه خـنده گفت که حافظ غلام طبع توام
بـبین که تا به چه حدم همیکند تحمیق
گرچه اصولا به معنی شعر اعتقاد ندارم ولی هرچی که توی کتاب اومده بود رو می نویسم البته توصیه می کنم. با فکر کردن راجع به شعر سعی کنین کشف خودتون رو داشته باشین .
به دنبال سعادت و خوشبختی می گردی در حالیکه می دانی خوشبختی حقیقی همان چیزی است که در اختیار توست و تو روشاستفاده از آن را نمی دانی. فرصت ها را غنیمت شمار چرا که دقائق رفته را بازگشتی نیست. به خود بیا و تصمیماتخود را عاقلانه اتخاذ کن و به آینده ای روشن امیدوار باش
شما چی فکر می کنید؟
نظرات ()
